Paste your Google Webmaster Tools verification code here

De Gele Kanarie fluit The Flaming Lips

22 december 2013 | Door | Categorie: De Gele Kanarie Fluit, Gele Kanarie: Nieuws Totaal, Muziek
Wayne Coyne: 'Thanks, but no thanks'

Wayne Coyne: ‘Thanks, but no thanks’ (Foto: nffcnnr)

Op het gebied van kersfluitliederen hebben we ons kruit vorig jaar al aardig verschoten. Want na het fluitje van Bing Crosby in de klassieker White Christmas kan het alleen maar minder worden. Zo blijkt ook met Christmas At The Zoo van The Flaming Lips.

Hoewel… Zo enthousiast waren we vorig jaar nou ook weer niet over Bing. Zijn gefloten toonladder in White Christmas werd toen in onze analyse gekraakt vanwege de lage meefluitfactor (slechts ). White Christmas, is – zo was de conclusie een jaar geleden – weliswaar een kerstklassieker, maar zeker geen fluitklassieker.

Kerstboom
Zijn er dan kerstliederen waarmee we, zittend onder de kerstboom, wél vrolijk en onbezonnen kunnen meefluiten? Los van de kerst-cd van bijvoorbeeld de gewaardeerde Cirque de Soleil-kunstfluiter Sean Lomax die ongetwijfeld later nog eens in de rubriek De Gele Kanarie Fluit zal opduiken?

Aanstekelijk
We proberen het met Christmas At The Zoo van de Amerikaanse psychedelische, alternatieve spacerockformatie The Flaming Lips. De Flips, die al decennialang meedraaien aan het rock ‘n’ roll-firmament, zijn bij het grote publiek mogelijk bekend van het aanstekelijke indiehitje She Don’t Use Jelly uit 1993. Op de burelen van de Gele Kanarie zetten we met enige regelmaat nog wel eens de fraaie cd’s At War With The Mystics en Yoshimi Battles The Pink Robots op. Ook als de Flaps in de buurt zijn voor een optreden (en dat zijn ze niet al te vaak), proberen we van de partij te zijn: The Flaming Lips live is een ervaring die je niet rap vergeet, ook al vanwege het grote aantal kerstmannen op het podium.

Ter zake. Weten The Flaming Lips onze Kerst enige kleur te geven met hun fluitje in Christmas At The Zoo? Luister eerst naar het lied hieronder en lees daarna – daar weer onder – onze fluitanalyse.

Analyse
Luisteren naar het lied Christmas At The Zoo is geen gemakkelijke opgave. Na een seconde of veertig – lang voordat er gefloten wordt – heb je al sterk de neiging de spreekwoordelijk pijp aan Maarten te geven. Het afgrijselijke instrumentale deel tussen 1’45” en 2’05” wordt op de redactie slechts ternauwernood overleefd. Er mag dan een handvol geniale Flaming Lips-nummers in de Gele Kanarie Topduizend staan, het rommelige Christmas At The Zoo hoort daar duidelijk niet bij. De muziek is zoals altijd bij de Flups chaotisch en de zang is zoals altijd ijl en licht vals. De melodielijn is – in dit geval – matig. Dit is kortom geen nummer dat je in de aanloop naar de kerstmaaltijd eens opzet om de familie in stemming te brengen. Meer iets voor aan het eind van de avond om iedereen de deur uit te krijgen.

Het is niet anders
De tekst van Christmas At The Zoo daarentegen is tamelijk geestig, zoals wel vaker bij de Flips. Het heeft het voor de Flaps zo karakteristieke, niet te versmaden ‘het is klote, maar het is niet anders’-gehalte. Flaming Lips-voorman Wayne Coyne – wiens charisma omgekeerd evenredig groot is aan zijn ‘kleine’ stem – vertelt in Christmas At The Zoo het verhaal van een kerstavond waarop hij op het lumineuze idee komt om de dieren uit de dierentuin te bevrijden. Is dat geen mooie kerstgedachte? Wayne zet de hekken open, maar tot zijn grote verbazing besluiten alle dierentuindieren te blijven waar ze zijn. De beesten geven tegenover Wayne toe dat ze weliswaar niet heel gelukkig zijn binnen de hekken, maar dat ze liever niet gered worden, omdat ze geloven in zelfredzaamheid. Kortom: ‘Thanks but no thanks man.’ Daar staat Wayne dan met zijn goede kerstgedrag. Aan het eind van het lied begint het – zoals dat hoort in een kerstlied – te sneeuwen.

Kerstfluit
Voor Wayne rest weinig meer dan fluitend terug naar huis te gaan. Dit fluitje, dat begint op 2’27”, is gelukkig van iets hogere kwaliteit dan de zangstem van Coyne, maar meer dan de kwalificatie ‘sympathiek’ kunnen we er nou ook weer niet aan geven. En waar het glockenspiel en het achtergrondkoor nog iets nieuws toevoegen aan de song, kan dat van de fluit niet echt gezegd worden: Wayne beperkt zich tot het fluitend herhalen van de belangrijkste melodielijn en is daar ook al snel weer mee klaar. Kortom: ook deze kerstfluit is, net als die van Bing Crosby, niet gemaakt voor de eeuwigheid. Volgend jaar doen we een nieuwe poging.

Analyse in sterren
Kwaliteit van de song:
Fluitmelodielijn:
Belang van de fluit in relatie tot de rest van de song:
Kwaliteit van de fluit:
Meefluitfactor:
Iconisch fluitgehalte:

The Flaming Lips – Christmas at the Zoo
(The Flaming Lips)
1995 – Warner Bros

Tags: , , ,

Laat een reactie achter