Paste your Google Webmaster Tools verification code here

De Gele Kanarie fluit The Staves

28 april 2013 | Door | Categorie: De Gele Kanarie Fluit, Gele Kanarie: Nieuws Totaal, Muziek
The Staves

The Staves (Foto: Haags Uitburo)

In de rubriek De Gele Kanarie Fluit fluit de Gele Kanarie dit keer mee met het gevoelige Facing West van The Staves. Zingen kunnen de zusjes Staveley-Taylor, maar fluiten…?

De zusjes Camilla, Emily en Jessica Staveley-Taylor – samen The Staves – uit het Engelse Watford timmeren aardig aan de weg. Ze stonden bijvoorbeeld al in het voorprogramma van Bon Iver en The Civil Wars en ze traden op bij Jools Holland. In Nederland maakten de zusjes vorige zomer enige indruk op Into The Great Wide Open, een ultrahip en overgehyped festivalletje op Vlieland.

Ingepakt
De recensent van de VPRO was na het Vlielandse optreden behoorlijk lyrisch over de Staves-zusjes: ‘Het publiek wordt volledig ingepakt halverwege de set. The Staves zetten het langzame, tedere liedje Facing West in. Hun kunnen wordt hier ruimschoots bevestigd: live kunnen ze net zo hoog, zo niet hoger dan op het album zingen. Een gewaagd liedje, omdat ze hier de kans lopen hun kwetsbaarheid te tonen.’ (De VPRO nam overigens een aardige sessie op met The Staves op Vlieland, die hier is te vinden).

Hemels
Vanavond (zondag 28 april) staan The Staves in een uitverkocht Bitterzoet in Amsterdam. Inmiddels is er een volledige cd uit van de nachtegaalzusjes: Dead & Born & Grown. Het album staat vol folky, meerstemmige, harmonieuze luisterliedjes. Het is hemels, het is loepzuiver, het is subtiel en het is bedwelmend. Maar het is tegelijkertijd ook een tikkeltje braaf, een tikkeltje saai, een tikkeltje zouteloos en een tikkeltje slaapverwekkend.

Slaap
Ook bij Facing West slaat bij de analisten van De Gele Kanarie Fluit al snel de slaap toe, maar het lied komt tot leven als er eenmaal gefloten wordt. Luister hieronder eerst naar Facing West (of bekijk de clip, helemaal onderaan) en lees daarna onze uitgebreide analyse….

Analyse

Het lied Facing West verhaalt over de gevoelens van een vrouw die met een tweede persoon (haar man?) verblijft in een kamer met zeezicht. Wat er verder gebeurt, is niet helemaal duidelijk: iemand loopt door een deur, iemand staat met zijn armen gekruist, er worden wat herinneringen opgehaald. Het lied krijgt iets van een pijnlijke worsteling als de Staves-zusjes zingen dat ze het mogelijk niet meer trekken: I don’t think that I can do this anymore.

Driestemmig
Wat wel meteen kristalhelder is, is dat de zusjes kunnen zingen. Vanaf seconde 35 gaat het er al volledig driestemmig aan toe. Niet slecht. De muziek staat ondertussen volledig in dienst van de vocalen en is op z’n best ‘subtiel’ te noemen, met gitaar en – wat is het? – harmonium. Weinig opvallend.
Eerlijk is eerlijk: een tikkeltje saai is het allemaal wel. Maar net als een deel van onze fluitredactie definitief in slaap lijkt te sukkelen, barst één van de zusjes in gefluit uit – in bovenstaande versie na anderhalve minuut. Kijk, dan worden de oren gespitst!

Amateuristisch
Het is de oudste Stave, Emily, die het fluitdeel voor haar rekening neemt. En waar de zusjes op zang klinken als volleerde nachtegaaltjes, valt op dat het fluitje van Emily behoorlijk amateuristisch is. Em is overduidelijk geen geschoolde kunstfluiter (en kan dus bij lange na niet tippen aan bijvoorbeeld Bobbejaan Schoepen of Andrew Bird): de lipspieren zijn duidelijk ongeoefend, waardoor de tonen welhaast los van elkaar gefloten (moeten) worden, ze rollen nauwelijks in elkaar over. Dit is staccato-fluiten.

Kinderlijk simpel
De fluitmelodie maakt het al niet veel beter: die is kinderlijk simpel. We horen niet meer dan enkele tonen die een aantal keer worden herhaald. Nee, dit is geen melodie die je op je fiets in de lentezon nog eens gedachtenloos nafluit.
Na tien seconden (zo rond 1’40’’) kronkelen de andere Staveszusjes alweer vocaal om Emily’s fluitje heen. En dan valt ook bij ons het kwartje: het fluitje staat hier met opzet niet centraal! Het wordt puur en alleen als middel gebruikt om de goddelijke vocalen verder te accentueren.

Geslaagd
En inderdaad: het fluitje an sich mag dan niet heel sterk zijn, het stuwt het liedje uiteindelijk wél naar een hoger niveau. En daarmee speelt het fluitje – hoe knullig ook – wel degelijk een belangrijke rol. The Staves zijn dan ook glorieus in hun opzet geslaagd.

Analyse in sterren
Kwaliteit van de song:
Fluitmelodielijn:
Belang van de fluit in relatie tot de rest van de song:
Kwaliteit van de fluit:
Meefluitfactor:
Iconisch fluitgehalte:

The Staves – Facing West
(Camilla, Emily & Jessica Staveley-Taylor)
2012 – Atlantic Records

Tags: , , ,

Laat een reactie achter