Paste your Google Webmaster Tools verification code here

De Gele Kanarie fluit Bobbejaan Schoepen

26 februari 2013 | Door | Categorie: De Gele Kanarie Fluit, Gele Kanarie: Nieuws Totaal, Muziek
Bobbejaan Schoepen

Bobbejaan Schoepen

In de rubriek De Gele Kanarie Fluit fluit de Gele Kanarie dit keer mee met de klassieker De jodelende fluiter van Bobbejaan Schoepen, de fluitende cowboy uit de Belgische Kempen.

De Vlaamse zingende cowboy en pretpark-ondernemer Bobbejaan Schoepen (1925-2010) is een kleurrijke flierefluiter die in deze rubriek niet mag ontbreken. De inmiddels overleden Schoepen heeft samen met een landgenoot, de levende legende Toots Thielemans, het kunstluiten in de lage landen groot gemaakt; het moge dan ook duidelijk zijn waar de fluitende landgenoten van Triggerfinger de mosterd hebben gehaald. En anders deze fluitende Belg wel (het linkje is overigens een heuse must see). Ook de Nederlandse wereldkampioen kunstfluiten Geert Chartrou (waarover later in deze rubriek ongetwijfeld meer) is veel verschuldigd aan Schoepen.

Cash
Niet om het een of ander, maar voor Schoepen krijgen we hier op de redactie de handen nauwelijks op elkaar. En dat is eigenlijk een grof schandaal. Schoepen is min of meer de Nederlandstalige Johnny Cash. En met Cash loopt de complete designbrillen dragende grachtengordel-elite nou uitgerekend weer wél te dwepen. In 2008 maakte Schoepen in navolging van de American Recordings van Cash een glorieuze come-back als kwetsbare, mompelende, crooner op de cd Bobbejaan (kijk hier naar het prachtige Les Temps des Cerises en hier de ontroerende clip bij Verankerd).

Zenuw
Pijnlijk voor Schoepen was destijds overigens wel dat hij toen al lang niet meer fluiten kon. Al in de jaren ’80 was het afgelopen toen bij een tandheelkundige ingreep een zenuw werd geraakt, waardoor zijn mondstreek gevoelloos werd. Dat moet een persoonlijk drama zijn geweest, want Schoepen werd gerekend tot de absolute internationale fluitelite. In 2008 werd hij als enige muzikant uit de lage landen opgenomen in de Whistlers Hall of Fame, net als bijvoorbeeld Bing Crosby, van wie we hier White Christmas als eens meefloten. De jodelende fluiter stamt overigens uit het zelfde jaar als Crosby’s classic.

Ter zake. Luister hieronder naar De jodelende fluiter en lees daarna daar weer onder onze fluitanalyse…

Analyse
Het vrolijke niks-aan-de-hand-lied De jodelende fluiter is alweer meer dan een halve eeuw oud. En dat is natuurlijk te merken. Met alle respect, maar dit zijn nou niet de Bobbejaan-liedjes die je heden te dage met plezier opzet, tenzij het voor je Vlaamse opa en oma is.
In De jodelende fluiter zitten negen (zeer) korte fluitstukjes waarin Schoepen keer op keer laat horen wat hij in zich heeft als kunstfluiter. En dat is indrukwekkend. Het lijkt wel of er een gele kanarie aan het werk is! Dit is geen fluiten, dit is een kunstje met een grote K: de hoge tonen buitelen in hoog tempo over elkaar.
Tegelijkertijd moeten we eerlijk zijn: de meefluitfactor is zeer laag. Er is geen pakkende melodie die zich in het hoofd nestelt en we voelen geen enkele behoefte om De jodelende fluiter op straat of in de supermarkt na te fluiten. Daarvoor komt het jodelstuk eigenlijk weer wel in aanmerking, maar eerlijk is eerlijk: voor het zover is, moeten eerst nog wat jodeltaboes worden geslecht.

Analyse in sterren
Kwaliteit van de song:
Fluitmelodielijn:
Belang van de fluit in relatie tot de rest van de song:
Kwaliteit van de fluit:
Meefluitfactor:
Iconisch fluitgehalte:

Bobbejaan Schoepen – De jodelende fluiter
(Jo Dante)
1948 – Decca Records

Nota Bene: In de jaren ’60 goot Bobbejaan Schoepen het lied in een moderner jasje, voor de film Ordonnans. Deze nieuwe versie was een stuk sneller dan het origineel:

Tags: , ,

Laat een reactie achter