Paste your Google Webmaster Tools verification code here

De Gele Kanarie fluit Bing Crosby

23 december 2012 | Door | Categorie: De Gele Kanarie Fluit, Gele Kanarie: Nieuws Totaal, Muziek
Bing Crosby, White Christmas

Bing blaast op zijn pijp

In de rubriek De Gele Kanarie Fluit fluit de Gele Kanarie dit keer mee met White Christmas van Bing Crosby. Enigszins een verplicht nummer, maar wél de enige Christmas classic waarin gefloten wordt.

De Gele Kanarie is niet zo van de witte kerst, en ook al niet zo van Bing Crosby (1903-1977) en al helemaal niet van Bing Crosby’s White Christmas. Maar het lied hoort nu eenmaal een keertje te worden opgenomen in de eregalerij van fluitliederen. En als het dan toch moet, waarom dan ook niet aan de vooravond van kerst?

Mopje
Wordt er gefloten dan in White Christmas? Jawel, er wordt gefloten in White Christmas. Niet zo allesoverheersend als in bijvoorbeeld de Walking and Whistling Blues en niet zo iconisch als in I Follow Rivers, maar toch wel degelijk ontegenzeggelijk. En bovendien: behoorlijk knap! Het is Bing zelf die na ruim twee minuten een kort mopje fluit. Wat velen tegenwoordig niet meer weten (maar de Gele Kanarie dan weer wel) is dat Bing niet alleen prachtig kon zingen, maar ook een prima kunstfluiter was. Hij stond er vooral om bekend dat hij fluitend – jawel – het hoge geluid van een vogeltje kon imiteren.

Verwoest
Wat kunnen we verder zeggen over White Christmas zeggen? Dat het uit de film Holiday Inn komt. En dat de originele, uit 1942 stammende opnamen, zo goed als verwoest zijn. Dat de versie hieronder uit 1948 stamt, toen het geheel opnieuw werd opgenomen, opnieuw met fluitje. Dat er vijftig miljoen exemplaren van zijn verkocht en dat het volgens de ItsRanked de nummer 1 is van alle kerstliederen ooit gemaakt.

Afijn, je kunt boeken volschrijven over het lied, maar het gaat ons van de Gele Kanarie uiteindelijk om het fluitdeel. Daarom stellen we voor de eerste twee minuten van onderstaand lied – hier van de soundtrack van de kerstfilm The Polar Express – over te slaan. En even geconcentreerd te luisteren naar Bings fluitje…
(En lees daarna de analyse hieronder)

Analyse
In het lied White Christmas van Bing Crosby wordt welgeteld tien seconden gefloten; in bovenstaand fragment (en onderstaande video) van 2’14’’ tot 2’24’’. Is dat genoeg voor een verpletterende indruk? Het eerlijke antwoord is: nee, dat is niet genoeg. Toch staat als een paal boven water dat de handvol fluitnoten die Bing op zijn zang heeft, met volle overtuiging over het voetlicht worden gebracht. Het is inderdaad alsof er een vogeltje (een kanarie?!) een stukje meefluit. Bings fluit gaat prachtig de hoogte in, met licht vibrato. Technisch perfect en jaloersmakend mooi. Bing fluit ook prachtig tegen de melodielijn in. Waarom is het dan toch niet genoeg voor een verpletterende indruk? Dat komt vermoedelijk vanwege de lage meefluitfactor. Bings toonladdertje is gewoon te hoog gegrepen voor de gewone sterveling. Te ingewikkeld. Had Bing simpelweg een refreintje meegefloten, dan hadden we nu wellicht anders geoordeeld. Nee, White Christmas is een iconische kerstsong, maar helaas geen iconisch fluitlied.

Analyse in sterren:

Kwaliteit van de song:
Fluitmelodielijn:
Belang van de fluit in relatie tot de rest van de song:
Kwaliteit van de fluit:
Meefluitfactor:
Iconisch fluitgehalte:

Bing Crosby – White Christmas
(Irving Berlin)
1942/1948 – Decca Records

Tags: , , ,

Laat een reactie achter