Paste your Google Webmaster Tools verification code here

De Gele Kanarie fluit Les Paul

12 december 2012 | Door | Categorie: De Gele Kanarie Fluit, Gele Kanarie: Nieuws Totaal, Muziek
Les Paul

Les Paul, gitaar en fluit

In de rubriek De Gele Kanarie Fluit fluiten we deze week mee met de Walking and Whistling Blues van Les Paul. Les was niet alleen een virtuoos gitarist, maar ook een hogeschool kunstfluiter.

Les Paul (1915-2009) heeft zijn plaatsje in de muziekgeschiedenis natuurlijk vooral verdiend als de uitvinder van de elektrische gitaar met de massieve body. We danken Les nog dagelijks op onze blote kanarieknieën voor dit geschenk aan de mensheid. Verder is Les van waarde geweest op het gebied van opnametechnieken; hij vond de overdub uit en blonk uit in delay effects en multitrack recording. Maar dat doet hier allemaal nauwelijks ter zake.

Duotone
Wat veel minder mensen weten – maar de Gele Kanarie dan weer wel! – is dat Les nóg een uniek kunstje onder de knie had: dat van het  kunstfluiten. En Les was niet zomaar een vrijetijdsflierefluiter, nee, Les was een hogeschoolfluiter pur sang. Zo was hij een van de weinigen die het jaloersmakende duotone whistling beheerste. Bij de duotone produceert de fluiter twee tonen tegelijkertijd (!) door vakkundig gebruik van tong, lippen en luchtuitstoot. Normaal gesproken alleen iets wat kanaries kunnen – al oefent Epke Zonderland naar verluidt momenteel op een tritone.

Les bes
In de Walking and Whistling Blues horen we Les op z’n best. Check het hier (en lees daarna onze uitgebreide fluitanalyse eronder)…

 

Analyse

Het eerste wat aan Les Paul’s Walking and Whistling Blues opvalt, is dat Les zich nogal inhoudt op de gitaar. Het  gitaarspel staat hier volledig in dienst van waar het in deze song om draait: lopen en fluiten (de titel zegt het al). Heel veel liedjes zijn er naar ons weten niet gemaakt over dit thema, terwijl lopen en fluiten toch een terugkerende bezigheid in een mensenleven is. Alleen daarom al verdient Les de nodige hulde. Grappig ook: de voetstappen die de maat aangeven!
Dan het fluiten zelf. Het zou natuurlijk behoorlijk aanmatigend zijn om Les hierover de les lezen. Les kan fluiten als de beste en laat dat hier nog maar eens horen. Opvallend is natuurlijk wel dat Les regelmatig behoorlijk vals fluit en heel veel (te veel) lucht geeft. Is uiteraard met opzet: de song krijgt daardoor een lichte, grappige toets.
De song is erg filmisch: je ziet Les bij wijze van spreken over straat walken en whistlen. Na 48 seconden komt hij een trein tegen en op 1’23’’ ziet hij een leuk meisje. Helaas blijft het lied verder niet goed overeind. De fraai gefloten melodie is uiteindelijk niet meer dan een simpel bluesloopje. Slechts weinigen zullen de drang voelen om de melodie zelf tijdens een wandelingetje na te fluiten. Daarvoor komen bijvoorbeeld de fluitmelodielijnen van  (Sittin’ on) The Dock of the Bay en I Follow Rivers veel sneller  in aanmerking.
Walking and Whistling Blues is opvallend dankzij Les’ bewonderenswaardige fluitje, maar het is allemaal net te weinig voor een plaatsje in de eregalerij van de popmuziek. Gelukkig is er altijd de eregalerij van de Gele Kanarie Fluit nog.

Analyse in sterren:
Kwaliteit van de song:
Fluitmelodielijn:
Belang van de fluit in de relatie tot de rest van de song:
Kwaliteit van de fluit:
Meefluitfactor:
Iconisch gehalte:

Les Paul – Walking and Whistling Blues
(Les Paul)
Capitol Records – 1951

Tags: , ,

Laat een reactie achter